Pamiętasz mówiłem Ci że jestem jak motyl. Pewnego dnia usiadłem na

pięknej dłoni. Była taka nadzwyczajna i urokliwa. Rozłożyłem w Twoim

blasku  swoje skrzydła. Było mi ciepło, przytulnie, bezpiecznie. Zachwyciła

Cię moja delikatność, kruchość, wrażliwość. Pokazałem i oddałem Ci

mój mały świat .Taki zwyczajny, prosty, w niczym nieszczególny. Tak bardzo

mi się to podobało i widziałem jak wkładasz mnie do serca, że

zapomniałem Cię ostrzec przed tym jak bardzo jestem kruchy i delikatny. Ty

pełna szczęścia i uniesienia chwyciłaś mnie za skrzydła. Nieświadoma

zrzuciłaś mój magiczny pyłek i zgniotłaś niewidoczne mięsnie. Ja

powtarzałem ,że jestem motylem a Ty uparcie ,że jestem aniołem. Sam już

nie wiem kim jestem bo byłem przekonany ,że anioły tak łatwo nie tracą

swych umiejętności do lotu a tu się okazuje ,że są równie kruche jak

motyle. 

Zaczęłaś mnie wyprowadzać ze swojego domu. Właściwie to nigdy tam nie

mieszkałem ale żyjąc w Twoich myślach byłem tam nie raz wyobrażając

sobie Twoje codzienne zajęcia i to sprawiało, że czułem tak jakbym tam

był w  rzeczywistości.

Pakowałaś mnie nerwowo w swojej sypialni. Nie było mnie tam ale

miałem jeszcze tą umiejętność ,że czując widziałem to oczyma

wyobraźni. Ja siedziałem na Twoim podwórku ,które tonęło od

piór. Małych tych puchowych i tych dużych ,które utrzymywały i

sterowały moim lotem. Wyglądało to tak jakbym po prostu rozbił się

przed Twym domem. Porażony Twoim blaskiem ,który spalił mnie niczym

płomień. Moje skrzydła już w niczym nie przypominały skrzydeł. Były

powyginane, połamane i nagie bez piór, które teraz poruszane wiatrem

zwiedzały Twoje podwórko.

Zaczęłaś od zwykłej małej torby. Nawet nie była podróżna bo i

rzeczy było mało tych ode mnie. Książka, zdjęcia ,nie wysłane

pocztówki, zasuszone kwiaty, zdarte płyty i może coś tam

jeszcze. Zapakowałaś to sprawnie i torbę rzuciłaś pod drzwi. Potem w

zielony kufer zaczęłaś wkładać wszystkie moje pocałunki te

pochodzące z szacunku, te z tęsknoty i te  z namiętności

,dotknięcia, muśnięcia te delikatne opuszkami palców i te gwałtowne gdy

zaciskałem Twoją dłoń. Było tego sporo. Kufer szybko się napełnił i

tak jakby swą drewniana podświadomością przed zamknięciem się

bronił. Bez litości dopchnęłaś go kolanem i zapadka zapadła.

Pamiętasz zielony to mój ulubiony kolor i jest on orędownikiem

nadziei.

Już mnie nie słyszysz. Sprawnie te moje wszelkie dźwięki ucinasz i

zagłuszasz.

Potem wyjęłaś dużą torbę. Z wielkim mozołem zaczęłaś wkładać

tam wszystkie wspomnienia poczynając od mroźnych spacerów, spontanicznych

spotkań, planowanych wypadów, niechcianych rozstań i cudownych

powrotów. Upychałaś to w pospiechu. Bez ładu i składu. Już przecież

mogą się pogiąć ,podrzeć bo są nikomu nie potrzebne. Wsypałaś tam

tonę uśmiechów, pełne kieszenie szczęśliwych chwil, z kilka studni

wylanych łez, wysokie stogi czułych słów i głębokie jezioro naszych

spojrzeń. Wszytko się zmieściło i załadowałaś mnie na wóz, który

mnie zawiózł nad morze. Tam czekał na mnie okręt. Dziwne to wszystko bo

nikogo nie było w tym świecie. Byłem tylko ja i byłaś Ty. Wtedy

uświadomiłem sobie ,że wyrzucasz mnie z tego świata. Okręt bez załogi

prowadził mnie przez wzburzone morze, a przede mną mknęły

delfiny. Wiedziałem, że pilnują abym w dziwny sposób nie zboczył z

kursu. Dobiliśmy do skalistej wyspy bez drzew ,kwiatów, ptaków i

słońca. Nawet szum morza był tam dziwny bo taki obcy i odległy. Na brzegu

przywitała mnie jednak kobieta. To moja dobra znajoma, a na imię jej

samotność. Uśmiechnęła się lekko i ironicznie. Wiedziała, że tam

powrócę. Ja tylko się oszukiwałem, że może być inaczej.

Ps.

Ten nie wysłany list o który prosiłaś. Widzisz nie jestem wróżką a wiem

co będzie dalej. Co zabawniejsze sprawdza się to wszystko.

Pozdrawiam

......Jeszcze parę dni temu rozmawiałem z Tobą w myślach .Tam w tym

pięknym miejscu gdzie kiedyś Cię przytulałem, całowałem, tuliłem o tym

że chciałby zobaczyć Cię przy tulu prostych czynnościach jak

smarowanie chleba, ścielenie łóżka ,zasypianie, wycieranie

ręcznikiem......Te wszystkie codzienne czynności przy których nie było

mi dane Cię zobaczyć. Potem dzwonisz i mówisz ,że tak nie potrafisz, że

już nie chcesz się spotykać bo to ukradkowe spotkania i źle się z nimi

czujesz....

Ten list miałem w planach do napisania ale miał on zawierać inne

treści, słowa. Teraz jednak gdy kwiaty więdną żadna woda im nie

pomoże, ani promyki słońca, ani ciepło letniego wieczoru. Więc i to co

zamierzałem napisać przestało mieć jakiekolwiek znaczenie....

Pytałaś dlaczego poprzedni list był taki smutny. Tak wtedy poczułem się

jak dziś ,teraz. Opuszczony i sam......nie wiem jak ja się dziś

odnajdę......Zrozumieć Cię ........czułem to ,że to zrobisz i zawsze

się tego obawiałem. Ty się zapierałaś ale ja to czułem bo zawsze

stałaś tam na tym moście, z którego mieliśmy skoczyć, niezdecydowana, niepewna.......Wszystko rozumiem

tylko powiedź co mam powiedzieć memu sercu ,że Ty już nie jesteś

moja, że nie jesteś moją kochaną Iskierką. Powiedź no jak?? Jak

wytłumaczyć moim dłoniom, że już nie będą Cię dotykały. Jak przekonać

moje oczy, że już nie będą w Twoje spoglądały....Nie, nic nie rozumiem i

nie chce rozumieć.....Świat jest pełen zimnego rozumu a tak mało w nim

ciepłego serca. Jestem w Tobie zakochany a Ty jak chcesz możesz polewać

mnie zimną wodą, odganiać ,przeganiać.....Ja jeszcze tu trochę postoje

bo przecież nadzieja to taki mocny piedestał kruchych ludzkich pragnień

i marzeń........Chce całować Twoje

dłonie.............................................Mam tyle do napisania 

Ci jeszcze ale już nie mogę ,nie dziś kochana. Jak pusto zrobiło się bez Ciebie ............