Oj, chłodem powiało.... Zdecydowanie bardziej wolałam Iskierkę w gorących scenach, jak fellatio na przykład...:) Ty bez wątpienia też:):):)

Nie będę komentować, co nie znaczy że nie będę dalej czytać. Doczytam w ciszy te historię do końca. Pozdrawiam.

Tak. Jestem z tych. I bardzo się mylisz w kwestii moich życiowych doświadczeń. W pewnym momencie życia stanęłam przed pytaniem, czy dam radę unieść to nowe szczęście, za którym stoi zrujnowane życie kilku osób - mojego męża, jego żony, jego dziecka. A przede wszystkim zastanowiła mnie łatwość z jaką on deklarował chęć podjęcia takiej a nie innej decyzji. I przeraziła. I czułam, że dziś będąc sprawcą jutro mogę być ofiarą jego determinacji i odwagi życiowej. Więc wiem, że można. Owszem - to boli, owszem - nadal, pomimo upływu lat - zdarza mi sie tęsknić. Ale wiem, że to była trudna, bolesna ale dobra, dobra dla wszystkich decyzja.
I wybacz - ale do miłości trzeba dwojga. Naprawdę ciekawi mnie, jak tak inteligentny człowiek tak długo mógł nie widzieć, ze w tej "miłości" jest zupełnie sam...

Nie zrobiłeś mi przykrości, ale dziękuję za gest przeprosin.
I widzisz... o tym właśnie myślałam pisząc o konieczności rzeczowej rozmowy. Dla własnego dobra! Aby wiedzieć, czy uczucie w które wchodzimy, czy nasze zaangażowanie ma sens, ma szansę spełnienie. Niewykluczone, że już dawno mogłeś to wiedzieć, że Ona wcześniej zdeklarowałaby się, że zależy jej na tym, tym i tym ale nie kosztem innych relacji, związków. To tylko z pozoru wydaje się być takie "na zimno". Tak naprawdę chroni od błędów. A poza tym... dla obu stron jest po prostu uczciwiej jeśli jasno postawić sprawę.

@ em.bovary - Taka rozmowa się odbędzie na sam koniec lecz będzie to raczej monolog w Jej wykonaniu niż rozmowa o tym jakby mogło być...Czyż da się życie stwożyć co od błędów będzie ochronione?